Muziek recensies

The Weeknd’s spijtbetuiging naar het verleden

The Weeknd’s spijtbetuiging naar het verleden

In het kielzog van zijn fenomenale hit, “Blinding Lights” die we in 2021 het vaakst op de Nederlandse radio hebben gehoord heeft The Weeknd zich bekommert om zijn vijfde studioalbum: “Dawn FM”. Op dit album zijn meerdere samenwerkingen te horen onder andere met Tyler, the Creator, Lil Wayne, Swedish House Mafia en zelfs met Kanye West.

“Dawn FM” is meer van dezelfde retro-geluiden die zijn gebruikt op “After Hours: dat ook een daverend success was. Na interlude genaamd “Dawn FM” beland je in een non-stop verbeelding van ‘80s Synth-pop, ‘90s dance met een hedendaags fris laagje en een iets diepere benadering.

Maar met “Dawn FM” heeft The Weeknd misschien wel de perfecte mix gevonden van een verre wereld van authentieke verslaving anthems en een wereld van punchy “popperfectie” die beide werelden met elkaar verbindt.

Het tweede nummer van het album “Gasoline”, schetst een beeld van de inwoner van Toronto die zijn waardering uitspreekt voor zijn geliefde die hem niet zichzelf laat vernietigen door zijn drugsgebruikt. Want dat staat centraal op deze plaat. Met een verhaal van Jim Carrey, een intermezzo van Quincy Jones zorgt “Dawn FM” er voor dat de buitenwereldse sfeer en niet zo duidelijke lichte puntjes die door sombere oppervlakken van de muziek druppelen, een poging is van The Weeknd om vrede te sluiten.

Deze persoonlijke vooruitgang van “After Hours” naar “Dawn FM” is cruciaal om de essentie te begrijpen van waar het bij “Dawn FM”allemaal om draait: Zichzelf vergeven en spijt uit het verleden loslaten.

Door en door, “Dawn FM” is niet alleen een stellaire meditatie over sterfelijkheid, spijt en het idee van het hiernamaals, maar ook het eerste “Home run” album van The Weeknd. Akoestisch en thematisch levert het album een complete gedachte met de meest samenhangende muzikale samenstelling en productie. The Weeknd is met deze plaat nog dieper in het pop territorium gesprongen maar het lijkt er op dat hij eindelijk zijn stem in dit genre heeft gevonden. Dat is de conclusie die wij trekken op basis van het muziekmateriaal. 

The Weeknd is een flink stuk verwijderd van het geluid van Trilogy en een stuk dichterbij het geluid van After Hours en Starboy, maar een ding is zeker. Dit album is veel dichter bij perfectie dan de laatst genoemde.

Eindbeoordeling: 4.3/5
4.3/5

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.